Spanish Metal Scene

Dolor

Un solo instante,
un último grito,
una vida arrancada,
millón de lamentos.

La imagen de un ángel
de sonrisa eterna,
la dulce inocencia,
el cielo en sus ojos,
no logro entenderlo.

Qué oscuro motivo
puede a la razón,
ya no hay esperanza
sólo desesperación,
sólo impotencia y llanto.

No quedan más lágrimas que derramar,
cansada de amar no encuentro otro final
y el dolor, se acrecienta,
pasiones ahogadas, sueños por realizar.

Así lo deseo, por fin descansar.

Ya no más sufrimiento.

Me arrojo al vacío,
la cuerda se tensa,
un leve latido,
es mi último aliento...


Letra y música: Pepe Herrero.

Πόνος

Μια μοναδική στιγμή
μια ύστατη κραυγή
μια ζωή ξεριζωμένη
μύριοι κλαυθμοί

Η εικόνα ενός αγγέλου
με αιώνιο χαμόγελο,
η γλυκειά αθωότητα,
ο παράδεισος στα μάτια του,
δεν κατορθώνω να το κατανοήσω.

Τι σκοτεινό μοτίβο
παλεύει τη λογική,
δεν υπάρχει πια ελπίδα
μόνο απελπισία,
μόνο ανημπόρια και θρήνος.

Δεν απέμειναν άλλα δάκρυα να χυθούν,
κουρασμένος από την αγάπη δε βρίσκω άλλο τέλος
κι ο πόνος, μεγαλώνει,
πνιγμένα πάθη, ανεκπλήρωτα όνειρα.

Ετσι επιθυμώ, επί τέλους να ησυχάσω.

Οχι άλλο πόνο πια.

Ρίχνομαι στο κενό,
το σχοινί τεντώνεται,
ένας ισχνός παλμός,
είναι η τελευταία μου ανάσα...


μετάφραση: Ιοκάστη

Impotencia

Gélida, cómo una roca de acero y mal...

Se escarchó, tras pasar por el umbral,
no se hundió, entre témpanos y sal.

Dar con la cabeza en la pared
una y otra vez,
hasta sangrar su sien,
y ver desfallecer
a un angustioso ser,
que se retuerce al ver
frustrado su querer.

La ansiedad, que le atormenta
en su oscuridad.

Gélida, como una roca de acero y mal.

Despreció cualquier don hallado en él,
nunca fue para el paladar la miel.

Ríos de odio y mares de rencor
en una eternidad manchada de dolor.

cumplir condena por un lamentable error
que no tendrá final hasta acabar los dos.

La ansiedad, que le atormenta
en su oscuridad.

Gélida, como una roca de acero y mal.

Corromper la vida sin saber
que herida vas a hacer,
sin valorar después
los lustros de dolor,
las almas sin calor,
la triste inmensidad,
la herencia de los dos... ¡de los dos!

Letra y música: Leo Jiménez.

Αδυναμία

Παγωνία, σαν ένα κομμάτι χάλυβα και κακού...

Αποκρυσταλλώθηκε, καθώς περνούσε το όριο,
δεν βυθίστηκε, ανάμεσα σε πάγους και αλάτι.

Χτυπάει το κεφάλι στον τοίχο
ξανά και ξανά
μέχρι να του ματώσει το μέτωπο,
και δείχνει να παραπαίει
σε μια αγωνιώδη ύπαρξη,
που σφαδάζει όταν βλέπει
αποτυχημένα τα θέλω της.

Η αγωνία, που τον βασανίζει
μες στη σκοτεινιά του.

Παγωνία, σαν ένα κομμάτι χάλυβα και κακού...

Απέρριψε οποιοδήποτε χάρισμά του,
ποτέ του δεν υπήρξε για τον ουρανίσκο το μέλι.

Ποταμοί μίσους και θάλασσες πικρίας
σε μια αιωνιότητα λεκιασμένη από πόνο.

εκτίει ποινή για ένα θλιβερό λάθος
που δεν θα περατωθεί μέχρι να τελειώσουν και τα δυο.

Η αγωνία, που τον βασανίζει
μες στη σκοτεινιά του.

Η παγωνία, σαν ένα κομμάτι χάλυβα και κακού...

Εξαχρειώνεις τη ζωή χωρίς επίγνωση
πως θα επιφέρεις πληγή,
χωρίς να αξιολογείς κατόπιν
τους καιρούς του πόνου,
τις ψυχές χωρίς θέρμη,
τη θλιβερή απεραντοσύνη,
την κληρονομιά και των δυο... και των δυο!

μετάφραση: Ιοκάστη

El Día de Mañana

Lágrimas manchadas,
lágrimas de un cielo gris,
corazón que llora,
porque no le dejan sonreir.

Lágrimas de odio,
lágrimas de un niño gris,
su reloj se para
sin saber siquiera dónde ir,
sin saber por qué no fue feliz.

El día que el mundo
quiera escuchar
puede ser tarde ya
para cambiar.
Traídos al mundo
para sufrir
y luchar por vivir
y no morir.

Lágrimas de ira
lágrimas de un mundo gris,
vidas torturadas
y un dolor que no puede salir.

Lágrimas marchitas
lágrimas de un mundo gris.
Lloraré contigo
y el dolor podremos compartir,
el sufrir por este mundo hostil.

El día que el mundo
quiera escuchar
puede ser tarde ya
para cambiar.
Traídos al mundo
para sufrir
y luchar por vivir
y no morir.

Mira al cielo,
llora sangre,
triste herencia nos dejaste.
Luchare por un futuro
tan incierto e inseguro.
Sin tu ayuda estoy desnudo.

El día que el mundo
quiera escuchar
puede ser tarde ya
para cambiar.
Traídos al mundo
para sufrir
y luchar por vivir
y no morir.

Letra: Stravaganzza.
Música: Pepe Herrero.

Το Αύριο

Λερωμένα δάκρυα,
Δάκρυα ενός γκρίζου ουρανού,
καρδιά που σπαράζει,
επειδή της στερούν το χαμόγελο.

Δάκρυα μίσους,
γκρίζα δάκρυα ενός παιδιού,
το ρολόι του σταματά
χωρίς να ξέρει καν πού πάει,
χωρίς να ξέρει γιατί δεν ευτύχησε.

Τη μέρα που ο κόσμος
θα θελήσει να ακούσει
μπορεί να είναι αργά πια
για να αλλάξει.
Φερμένοι στον κόσμο
για να υποφέρουμε
και να πολεμάμε να ζήσουμε
να μην πεθάνουμε.

Δάκρυα οργής
δάκρυα ενός κόσμου γκρίζου,
ζωές βασανισμένες
κι ένας πόνος που δε λέει να φύγει.

Δάκρυα λερωμένα
δάκρυα ενός κόσμου γκρίζου.
Θα κλάψω μαζί σου
και μπορεί να μοιραστούμε τον πόνο,
τα δεινά αυτού του εχθρικού κόσμου.

Τη μέρα που ο κόσμος
θα θελήσει να ακούσει
μπορεί να είναι αργά πια
για να αλλάξει.
Φερμένοι στον κόσμο
για να υποφέρουμε
και να πολεμάμε να ζήσουμε
να μην πεθάνουμε.

Κοίτα τον ουρανό
σταλάζει αίμα,
θλιβερή κληρονομιά μας άφησες.
Να αγωνιστώ για ένα μέλλον
τόσο ασταθές και αβέβαιο.
Χωρίς τη βοήθειά σου είμαι γυμνός.

Τη μέρα που ο κόσμος
θα θελήσει να ακούσει
μπορεί να είναι αργά πια
για να αλλάξει.
Φερμένοι στον κόσμο
για να υποφέρουμε
και να πολεμάμε να ζήσουμε
να μην πεθάνουμε.


μετάφραση: Ιοκάστη

Oveja Negra

Falsedad; vivo en un lugar del revés
soledad; ser distinto es duro, tal vez
Fracasar; al sentir
nadie más, junto a tí
Frustración, al darte la vuelta y notar
el sudor de la envidia, huele fatal
El dolor, al sentir
que no hay más, junto a tí

Pinto con tiza el vacío en mi fe
no quedan armas que apunten mi sien
coloreando en mi tez de papel
una sonrisa por última vez
¿Y qué hacer? Ya no puedo retroceder
elegí ser diferente y me sienta bien...
Púdrete ¡Déjame!
tu prisión, es tu mente

Ojos sin vida, caminos sin luz
cuencas vacías llevando su cruz
...yo quiero que penséis
...yo quiero que penséis
...yo quiero que penséis
¿Por qué no lo veis?
¿Por qué no lo veis?...

Almas errantes, no encuentran lugar
códigos simples de identificar


Música: Pepe Herrero.
Letra: Leo Jiménez.

Το μαύρο πρόβατο

Πλασματικότητα, ζω σε έναν αντίστροφο χώρο
μοναξιάς, είναι σκληρό να είσαι διαφορετικός, ίσως
Αποτυχία, στην αίσθηση
πως κανείς δεν είναι μαζί σου
Ανακάτεμα, όταν γυρνάς και προσέχεις
τον ιδρώτα του φθόνου, βρωμάει
Ο πόνος, στην αίσθηση
πως δεν υπάρχει κανείς, πλάι σου

Ζωγραφίζω με κιμωλία το κενό της πεποίθησής μου
(πως) δεν απομένουν όπλα να σημαδεύουν τον κρόταφό μου
χρωματίζω στο χλωμό μου πρόσωπο
ένα χαμόγελο για τελευταία φορά
Και τι να κάνω; Δεν μπορώ πια να γυρίσω πίσω
επέλεξα να είμαι διαφορετικός και νιώθω καλά...
Σάπισε! Παράτα με!
η φυλακή σου είναι το μυαλό σου

Πεθαμένα βλέμματα, σκοτεινοί δρόμοι
κενές υποδοχές σηκώνουν το σταυρό τους
...θέλω να σκεφτείτε
...θέλω να σκεφτείτε
...θέλω να σκεφτείτε
Γιατί δεν το βλέπετε;
Γιατί δεν το βλέπετε;

Νομαδικές ψυχές, δεν βρίσκουν τόπο
απλούς κώδικες ταυτοποίησης


μετάφραση: Ιοκάστη

Hombre

Soy la sal que escuece al pasar.
Yo soy mar, la calma en mí hallarás.
Soy volcán, mi furia te devastará.
Soy la paz, ven, dime,¿de qué lado estás?

En la vida tú eres libre para obrar,
sólo existen dos caminos, ¿cuál tomar?

Un ciclón arrasa donde va.
La canción amansa al cruel caimán.
El poder que siente el fuego al arrasar.
La ilusión que siente un niño al despertar.

En la vida tú eres libre para obrar,
sólo existen dos caminos, ¿cuál tomar?
Si tú estás de nuestro lado ven a andar,
si elegiste el otro aparta o no habrá paz.

¿De qué lado estás? ¿De qué lado estás?

En la vida eliges oro o dignidad,
sólo existen dos caminos, bien o mal.
Si tú estás a nuestro lado, a luchar;
si elegiste el otro aparta o morirás.


Letra y música: Leo Jiménez.

Ανθρωπος

Είμαι το πνεύμα που ενοχλεί στο πέρασμά του.
Είμαι η θάλασσα, θα βρεις την ηρεμία σε μένα.
Είμαι ηφαίστειο, η οργή μου θα σε ρημάξει.
Είμαι η γαλήνη, άντε, πες μου, με ποιόν είσαι;

Στην ζωή είσαι ελεύθερος να δράσεις,
υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι, ποιον παίρνεις;

O κυκλώνας καταστρέφει όπου περνάει.
Το τραγούδι εξημερώνει το σκληρό αλιγάτορα.
Η εξουσία που νιώθει η φωτιά στο κάψιμο.
Η θολούρα που αισθάνεται ένα παιδί στο ξύπνημα.

Στη ζωή είσαι ελεύθερος να δράσεις
υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι, ποιον παίρνεις;
Αν είσαι με τον δικό μας, έλα και πορέψου (μαζί μας),
αν διάλεξες τον άλλον απομακρύνσου, ή δε θα βρεις ησυχία.

με ποιον είσαι; με ποιον είσαι;

Στη ζωή διαλέγεις πλούτο ή αξιοπρέπεια,
υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι, καλό ή κακό.
Αν είσαι με τον δικό μας, (έλα) στη μάχη,
αν επέλεξες τον άλλον, αποχωρίσου ή θα πεθάνεις.


μετάφραση: Ιοκάστη

Calmar Tu Dolor

Siento el odio rompiéndome por las venas
es la rabia que pudre mi ser
me atormenta y advierto cómo me quema
¡si pudiera desaparecer!

El cristal hizo surcos en la madera
ya es común no es la primera vez
puñaladas a Dios calman mi marea
desgarrando en la herida otra vez

Quisiera poder acunar
la angustia de tu corazón
secar de tus ojos la soledad
calmar tu dolor

El veneno en tu sangre es como la hiedra
corrompiendo el sentido y mi fe
es cobarde, capaz de lanzar la piedra
¡para luego la mano esconder!

En tu pecho, las llagas; granos de arena
no se cierra el estigma en tu piel
si supieras que vivo para que entiendas
que aún marchita puedes florecer...

Música: Pepe Herrero.
Letra: Leo Jiménez.

Να καλμάρω τον πόνο σου

Αισθάνομαι το μίσος στις φλέβες να με τσακίζει
είναι η οργή που σαπίζει το είναι μου
με βασανίζει και αντιλαμβάνομαι πώς με καίει
αν μπορούσε να εξαφανιστεί!

Το γυαλί χαράκωσε το ξύλο
είναι ήδη κοινό, δεν είναι η πρώτη φορά
μαχαιριές στο Θεό καλμάρουν το ξεχύλισμά μου
λυσσασμένος, ξαναπληγωμένος.

Θα ήθελα να μπορούσα να χαλαρώσω
την αγωνία της καρδιάς σου
να σκουπίσω από τα μάτια σου τη μοναξιά
να καλμάρω τον πόνο σου

Το δηλητήριο στο αίμα σου είναι σαν τον κισσό
αλλοιώνοντας την αίσθηση και η πίστη μου
είναι δειλή, ικανή να πετάξει την πέτρα
αλλά γρήγορα κρύβει το χέρι!

Στο στήθος σου οι πληγές, κόκκοι της άμμου
δεν κλείνει το στίγμα στο δέρμα σου
αν ήξερες πως ζω για να καταλάβεις
πως ακόμη και μαραμένη μπορείς να ανθίσεις.


μετάφραση: Ιοκάστη

Requiem

Muerte, ¿por qué has venido a robar
un ángel que aún no ha aprendido a volar?.

Muerte, ¿por qué has venido a arrancar
una luz que aún tenía que brillar?.

¿Dónde llevas tu botín?
¡No te importa mi dolor!
¿Quién decide cuándo has de actuar?

Requiem por aquel cuya luz
alumbró el camino,
por aquel que todo lo daba,
¡por aquel que nunca pidio nada a cambio!
Requiem por aquel que, arropando
todos mis sueños,
me enseño a creer en mí,
por llenar un vacío,
ausencia que aún no he logrado aceptar.

Muerte, ¿por qué llegas sin avisar?
¿No ves que sin él me dejas desnudo?
Luna, ¿por qué brillas con tenue luz?
¿Es que tambien a tí te cautivó?
¡No comprendes la emoción
de unos cuerpos de cristal!
¡Para siempre es damasiado tiempo!

Requiem por aquel cuya luz
alumbró el camino,
por aquel que todo lo daba,
por llenar un vacío,
ausencia que aún no he logrado aceptar.

Requiem por aquel cuya luz
alumbró el camino,
por aquel que todo lo daba,
¡por aquel que nunca pidio nada a cambio!
Requiem por aquel que, arropando
todos mis sueños,
me enseño a creer en mí,
por llenar un vacío,
ausencia que aún no he logrado aceptar.


Letra y música: Pepe Herrero.

Ρέκβιεμ

Θάνατε γιατί ήρθες να πάρεις
έναν άγγελο που δεν έμαθε ακόμη να πετά;

Θάνατε γιατί ήρθες να σβήσεις
ένα φως που έπρεπε ακόμη να λάμπει;

Πού πας τα λάφυρά σου;
Δε σε νοιάζει ο πόνος μου!
Ποιος αποφασίζει πότε πρέπει να δράσεις;

Ρέκβιεμ για εκείνον του οποίου το φως
φώτισε το δρόμο,
για εκείνον που τα έδινε όλα,
για εκείνον που ποτέ δεν ζήτησε κανένα αντάλλαγμα!
Ρέκβιεμ για εκείνον που, άμβλυνοντας
όλα τα όνειρά μου,
με έμαθε να πιστεύω σε μένα,
για να γεμίσω το κενό,
απουσία που ακόμη δεν έχω καταφέρει να αποδεχτώ

Θάνατε, γιατί έρχεσαι χωρίς προειδοποίηση;
Δεν βλέπεις πως χωρίς αυτόν μ' αφήνεις γυμνό;
Σελήνη, γιατί σιγοφέγγεις;
Είναι επειδή κι εσένα σε αιχμαλώτισε;
Δεν καταλαβαίνεις το συναίσθημα
των εύθραυστων κορμιών!
Το για πάντα είναι πολύς καιρός!

Ρέκβιεμ για εκείνον του οποίου το φως
φώτισε το δρόμο,
για εκείνον που τα έδινε όλα,
για να γεμίσω το κενό,
απουσία που ακόμη δεν έχω καταφέρει να αποδεχτώ.

Ρέκβιεμ για εκείνον του οποίου το φως
φώτισε το δρόμο,
για εκείνον που τα έδινε όλα,
για εκείνον που ποτέ δεν ζήτησε κανένα αντάλλαγμα!
Ρέκβιεμ για εκείνον που, άμβλυνοντας
όλα τα όνειρά μου,
με έμαθε να πιστεύω σε μένα,
για να γεμίσω το κενό,
απουσία που ακόμη δεν έχω καταφέρει να αποδεχτώ.


μετάφραση: Ιοκάστη

Máscara de Seducción

Hecha para reinar, un lecho de cristal
representacion del mal,influencia fatal.
Pondrías a tus pies al mismo Lucifer
engañosa farsa en el exterior,
podrido el interior.

Esclaviza nuestra voluntad,
hechiza nuestras almas, miente con tu

Mascara de seducción nacida para el placer
conduces a un abismo eterno,
musa de la decepción, efímera perfección,
finalmente serás maldita.

Divina e infernal, orgasmo emocional
en tu feudo de simplicidad reina la vanidad.
Belleza virginal bendecida por Satán
Dispuesta a masturbar un maltrecho corazón.

Prometes dicha a cambio das humillación
confundes los sentidos, miente con tu

Mascara de seducción, nacida para el placer
conduces a un abismo eterno.
éxtasis tan irreal
tan fugaz espejismo, aléjate de mí.

Mascara de seducción nacida para el placer
conduces a un abismo eterno,
musa de la decepción, efímera perfección,
finalmente serás maldita.

éxtasis tan irreal
tan fugaz espejismo, aléjate de mí.

Un día al despertar, efímera perfección
verás tu pesadilla hacer realidad.


Letra y música: Pepe Herrero.

Μάσκα αποπλάνησης

Φτιαγμένη να διαφεντεύει, ένα κρυστάλλινο κρεβάτι
αντιπροσώπευση του κακού, μοιραία επιρροή.
Θα μπορούσες να έχεις στα πόδια σου τον ίδιο τον Εωσφόρο
απατηλή φάρσα στην όψη,
απολεσθείσα εσωτερικά.

Σκλαβώνεις τη θέλησή μας
μαγεύεις τις ψυχές μας, ψέμα με την

Μάσκα της αποπλάνησης γεννημένη για την απόλαυση
οδηγείς στην ατέρμονη άβυσσο,
μούσα της απογοήτευσης, εφήμερη τελειότητα,
τελικά θα είσαι καταραμένη.

Θεία και καταχθόνια, αισθησιακός οργασμός
στο απλοϊκό σου φέουδο βασιλεύει η ματαιοδοξία.
Παρθενική ομορφιά, ευλογημένη από το Σατανά
πρόθυμη να αυνανίσεις την πολιορκημένη καρδιά.

Υπόσχεσαι ευχαρίστηση με αντάλλαγμα τον εξευτελισμό
μπερδεύεις τις αισθήσεις, ψέμα με την

Μάσκα της αποπλάνησης, γεννημένη για την απόλαυση
οδηγείς στην ατέρμονη άβυσσο,
τόσο εξωπραγματική έκσταση
τόσο φευγαλέος αντικατοπτρισμός, απομακρύνσου από μένα.

Μάσκα της αποπλάνησης, γεννημένη για την απόλαυση
οδηγείς στην ατέρμονη άβυσσο,
μούσα της απογοήτευσης, εφήμερη τελειότητα,
τελικά θα είσαι καταραμένη.

τόσο εξωπραγματική έκσταση
τόσο φευγαλέος αντικατοπτρισμός, απομακρύνσου από μένα.

Μια μέρα καθώς θα ξυπνάς, εφήμερη τελειότητα
θα δεις τον εφιάλτη σου πραγματοποιημένο.


μετάφραση: Ιοκάστη

Πάψε να κλαις

Ενα φύλλο που πέφτει, ένα άνθος που πεθαίνει
ένα ηλιοβασίλεμα, δε θα επιστρέψουν...

Πάψε να ονειροβατείς κοιτάζοντας το παρελθόν
μπορείς να δράσεις, πρέπει να βρεις το δρόμο σου
ανακαλύπτοντας την ομορφιά που υπάρχει μέσα σου
ένα άκοπο διαμάντι να κατεργαστείς.

Νέο ξύπνημα, κάν' το να είναι διαφορετικό
δε χρειάζεται να είσαι καταδικασμένος στην επανάληψη
μια μέρα κατά την οποία τίποτα καινούριο δεν θα συμβεί
το σήμερα πρέπει να απολαύσεις
σαν να μην υπάρχει αύριο.

Πάψε να κλαις, πάψε να κοιτάς πίσω
χωρίς φόβο, μπορείς να σηκωθείς και να προχωρήσεις
δωσ' μου ένα λόγο για τον οποίο δεν αγωνίζεσαι πια
αναμφίβολα, μπορείς να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα.

Στο χέρι σου είναι να επιλέξεις τον πεπρωμένο σου
αν θες να αλλάξεις βγες απ' το καβούκι σου
κρυβόμενος τίποτα δεν θα τακτοποιήσεις
μόνο θα πετάς τη ζωή σου
δείξε γενναιότητα και πάλεψε για σένα.

Πάψε να κλαις, πάψε να κοιτάς πίσω
χωρίς φόβο, μπορείς να σηκωθείς και να προχωρήσεις
δωσ' μου ένα λόγο για τον οποίο δεν αγωνίζεσαι πια
αναμφίβολα, μπορείς να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα.

Σταμάτα να υποφέρεις, σταμάτα να αυταπατάσαι
σταμάτα να υπεκφεύγεις, σταμάτα να κρύβεσαι
σταμάτα να πεθαίνεις, πρέπει να δραπετεύσεις από τη σιωπή.

Πάψε να θρηνείς, πάψε να κοιτάς πίσω
χωρίς φόβο, μπορείς να σηκωθείς και να προχωρήσεις
δωσ' μου ένα λόγο για τον οποίο δεν αγωνίζεσαι πια
αναμφίβολα, μπορείς να αντιμετωπίσεις την πραγματικότητα.
Πάψε να θρηνείς, πάψε να κοιτάς πίσω
χωρίς φόβο, μπορείς να σηκωθείς και να προχωρήσεις.


μετάφραση: Ιοκάστη

Hijo de la luna

Tonto el que no entienda
cuenta una leyenda
que una hembra gitana
conjuró a la luna
hasta el amanecer
llorando pedía
al llegar el día
desposar un calé

Tendrás a tu hombre piel morena
desde el cielo habló la luna llena
pero a cambio quiero el hijo primero
que le engendres a él
que quien su hijo inmola para no estar sola
poco le iba a querer

Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer
dime luna de plata
que pretendes hacer
con un niño de piel
Hijo de la luna

De padre canela
nació un niño
blanco como el lomo
de un armiño
con los ojos grises
en vez de aceituna
niño albino de luna
maldita su estampa
este hijo es de un payo
y yo no me lo callo

Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer
dime luna de plata
que pretendes hacer
con un niño de piel
Hijo de la luna

Gitano al creerse deshonrado
se fue a su mujer cuchillo en mano
¿ de quién es el hijo? me has engañao fijo
y de muerte la hirió
Luego se hizo al monte con el niño en brazos
y allí le abandonó

Luna quieres ser madre
y no encuentras querer
que te haga mujer
dime luna de plata
que pretendes hacer
con un niño de piel
Hijo de la luna

Y las noches que haya luna llena
será porque el niño esté de buenas
y si el niño llora menguará la luna
para hacerle una cuna
y si el niño llora menguará la luna
para hacerle una cuna.


Letra y música: José María Cano.

Γιος της σελήνης

Κουτός αυτός που δεν καταλαβαίνει
λέει ένας θρύλος
πως μια τσιγγάνα,
ξόρκιζε τη σελήνη
μέχρι το ξημέρωμα
κλαίγοντας της ζητούσε
όταν έρθει η μέρα
να παντρευτεί έναν τσιγγάνο.

"Θα έχεις το σκουρόχρωμο άντρα που ζητάς",
είπε από τον ουρανό η ολόγιωμη σελήνη
"μα για αντάλλαγμα θέλω
τον πρώτο γιο που θα σου δώσει,
εκείνη που παραδίδει το γιο της
για να μην είναι μόνη, δεν τον πολυθέλει".

Σελήνη θες να γίνεις μάνα
και δεν βρίσκεις εκείνον
που θα σε έκανε γυναίκα
πες μου ασημένια σελήνη
τι προτίθεσαι να κάνεις
με ένα σάρκινο παιδί
γιο της σελήνης.

Από πατέρα σαν κανέλα
γεννήθηκε παιδί
λευκό σαν την πλάτη
της ερμίνας
με μάτια γκρίζα
αντί για λαδιά
φεγγαρόπαιδο, αλμπίνος
"Ανάθεμα τη στάμπα του!
αυτό το παιδί είναι ενός μπαλαμού
και δεν θα το αφήσω να περάσει έτσι"

Σελήνη θες να γίνεις μάνα
και δεν βρίσκεις εκείνον
που θα σε έκανε γυναίκα
πες μου ασημένια σελήνη
τι προτίθεσαι να κάνεις
με ένα σάρκινο παιδί
γιο της σελήνης.

Ο τσιγγάνος πιστεύοντας πως ατιμάστηκε
πήγε στη γυναίκα του κρατώντας μαχαίρι
"ποιανού είναι αυτός ο γιος; με κορόιδεψες θαρρώ"
και τη μαχαίρωσε θανάσιμα
μετά, πήγε στο βουνό, με το μωρό στην αγκαλιά
κι εκεί το εγκατέλειψε

Σελήνη θες να γίνεις μάνα
και δεν βρίσκεις εκείνον
που θα σε έκανε γυναίκα
πες μου ασημένια σελήνη
τι προτίθεσαι να κάνεις
με ένα σάρκινο παιδί
γιο της σελήνης.

Και τις νύχτες που έχει πανσέληνο
θα οφείλεται στο ότι το παιδί είναι καλά
κι αν το παιδί κλαίει
θα ελαττώνεται η σελήνη
για να του προσφέρει λίκνο


μετάφραση: Ιοκάστη